Give me a choice II

~~~~~~~~~~~~~~~~

Zmęczony całym dniem Jake wrócił do domu,którym było zimne i wiecznie 

puste mieszkanie znajdujące się niedaleko studia.Był wieczór,dzień przed 

mikołajkami.Przez chwile próbował sobie przypomnieć,komu miał kupić prezent z 

tejże okazji.Lecz po kilku minutach namysłu,zrezygnował całkowicie z zakupu.

Jego rodzice,którzy od kilku miesięcy znajdowali się w Anglii (ponieważ 

wyjechali w sprawach służbowych),co jakiś czas przysyłali mu pieniądze,żeby 

niczego mu nie brakowało.I w tym przypadku tak było.Wysłali oni dodatkową kwotę

na prezent dla osoby,którą miało wylosować ich dziecko.Jednak,jako że Jake 

postanowił go nie kupować,mógł sobie zafundować jakąś dodatkową przyjemność,

ale o tym miał zamiar myśleć dopiero rano.Teraz chciał tylko rzucić się na 

łóżko i zasnąć.Tak też zrobił.Nie zdążył przekroczyć progu pokoju,kiedy już 

zasnął.W nocy zbudził go straszny koszmar.Później już nie mógł zasnąć.Kilka 

godzin leżał twarzą do sufitu,na którym wisiało zdjęcie.Zdjęcie zrobionego 

jego młodszej siostrze,która zmarła przed dwoma laty.W tamtych latach okolice 

domu rodzinnego Jake'a nie były zbyt bezpieczne.Kręciło się tam dużo ciemnych 

typów szukających zaczepki u każdego.Pewnego dnia,gdy Selvi (bo tak nazywała 

się siostra Jake'a) wracała ze szkoły,ktoś ją zaczepił.Ona nie chciała z nim 

nawet rozmawiać,ale on był nachalny i nie miał zamiaru odpuścić.W trakcie ich 

rozmowy dwoje rosłych mężczyzn zaczęło się do nich zbliżać.W pewnym momencie 

złapali Selvi.Krzyczała.Prosiła.Bezskutecznie.To był ostatni dzień,kiedy Jake 

widział ją uśmiechniętą.Tak na prawdę widział ją po raz ostatni żywą.Później 

okazało się,że ci ludzie,którzy pozbawili ją życia,nawet nie zostaną ukarani,

ponieważ nikt nie mógł udowodnić ich winy. -Powinni gnić w więzieniu.A 

najlepiej zginąć w najgorszych męczarniach,jakie można sobie wyobrazić 

-wyszeptał sam do siebie.Jego policzki zrobiły się wilgotne.Przewrócił się na 

bok i zamknął oczy.Dopiero teraz uświadomił sobie,że tak na prawdę nikogo nie 

ma-rodzice z każdym rokiem coraz dalej,a innej rodziny nie posiadał.W końcu 

wykończony zasnął.Wciąż śnił mu się ten sam sen- że jest świadkiem całego 

zdarzenia i mimo,że stoi obok,nie może nic zrobić.Patrzy się na cierpienie 

jedynej mu bliskiej osoby.
~~~~~~~~~~~~~~~~

Give me a choice I

~~~~~~~~~~~~~~

Dzień zaczął się jak każdy inny.Jake obudził się o godzinie 9 rano.Nie

przejął się zbytnio tym,że jest już dawno spóźniony do szkoły.Leniwie zszedł z

łóżka i w cale się nie spiesząc,poszedł do łazienki.Po 15 minutach wyszedł 

ubrany w swoje przetarte rurki i koszule.Ogarnął włosy,zarzucił na plecy torbę

i założył buty.Często zdarzało mu się o czymś zapominać,a to książki,a to 

kluczy.Nigdy jednak nie zapomniał o jednej rzeczy-o swojej gitarze.Nie raz 

mówił,że to nie jest tylko zwykły instrument,jak każdy inny.Mówił,że gdy na 

niej gra,czuje jakąś satysfakcje,że wyraża samego siebie-bez zbędnych słów i 

nudnych gestów.Nikomu jej nie pożyczał,ani nie dawał na niej zagrać.To był 

jego "skarb".Złapał ją więc w rękę i wyszedł z mieszkania.Zanim dotarł do 

szkoły,była już godzina 10:30.Wparował do sali w trakcie lekcji geografii.

Mająca już swoje lata nauczycielka,której Jake przeszkodził,zignorowała jego

aroganckie zachowanie i prowadziła lekcję dalej.Chłopak nawet nie pofatygował 

się do biurka nauczycielki,żeby jakoś wyjaśnić swoje spóźnienie.Parsknął tylko

parszywie śmiechem i usiadł w swojej ławce,która znajdowała się na samym końcu

sali.Rzucił plecak obok siebie,a sam położył się na ławce zasłaniając twarz

kapturem bluzy i rękami.Nie przejmując się "zabójczymi" spojrzeniami 

nauczycielki,po chwili zasnął.Obudził go dopiero dzwonek oznaczający koniec 

zajęć.Wstał leniwie,przetarł twarz,zabrał torbę z gitarą i wyszedł z sali.

W planie miał jeszcze kilka lekcji,ale stwierdził,że nie będzie się uczył tych

przedmiotów,bo w niczym mu się nie przydadzą.Wolnym krokiem wyszedł z budynku

i poszedł do swojego ulubionego miejsca-starego studia muzycznego.Nikt już z

niego nie korzystał,więc był cały zawalony gratami.Na szczęście grupa,która

jako ostatnia nagrywała tam swoją muzykę,zapomniała zabrać kilku rzeczy.

Chłopak wyjął gitarę,a torbę rzucił w kąt.Usiadł sobie wygodnie na niskim 

krzesełku,zgarnął swoją długą grzywkę za ucho i zaczął grać.Według tych,którzy

przez przypadek słyszeli jego grę,powinien on wygrywać nie jedne konkursy,a

nawet grać w zespołach.Jednak Jake nie lubił towarzystwa innych i nawet się

z tym nie krył.Zdecydowanie wolał grać sam dla siebie.Kiedy skończył 

rozgrzewanie palców,postanowił poćwiczyć grę piosenki,którą sam napisał.Był tak

pochłonięty swoim zajęciem,że nie zauważył otwartych drzwi.W ich progu stała

smukła postać kobiety,która była widocznie zainteresowana umiejętnościami

Jake'a.Gdy on ją zauważył,przerwał utwór w połowie. -Nieźle grasz.Twój tekst?-

zapytała. -Ta.-odburknął trochę zły Jake. -Jak się nazywasz?- dociekała

nieznajoma. -A co Cię to interesuje?-warknął podirytowany chłopak. -Jak?-nie

dawała za wygraną. -Jake- odpowiedział w końcu.-A Ty?-dodał po chwili. -Lucy.-

odpowiedziała z niewiarygodnym spokojem.Kilka minut później uśmiechnęła się

lekko,po czym zostawiła Jake'a samego.Nastolatek był nie mało zaskoczony

wizytą kobiety,o imieniu Lucy,w końcu była od niego o wiele starsza.
~~~~~~~~~~~~~~~~

Część XIII - Koniec

    "Nie ważne czemu,nie ważne po co.Ważne,że tak musiało się stać"

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Tobi nie czekał na Marka,tylko poszedł dalej.Białowłosemu ledwo udało 

wdrapać się po wysokiej ścianie do okna.Mimo,że był o wiele wyższy od chłopca,to 

nie miał jeszcze wprawy w takim sposobie wychodzenia.Zaraz po postawieniu 

pierwszego kroku na zewnątrz,Mark poczuł fale zimna.Była straszna wichura.Na 

dodatek duże płatki śniegu wpadały chłopcu do oczu.Przez to wszystko białowłosy 

stracił z oczu Tobiego,który jako jedyny znał tą okolicę.Zdezorientowany chłopak

wołał jego imie przez jakiś czas,jednak bez skutku.Postanowił podążyć śladami

kolegi i jakoś go odnaleźć,ponieważ dziwnie się czuł,kiedy siedział sam w pustym,

starym pokoju Tobiego.Mimo,że było dopiero koło godziny 15,to zaczęło robić się 

coraz ciemniej,a co za tym idzie,coraz zimniej.Mark ślepo szedł przed siebie.

Nie wiedział,gdzie jest,ani dokąd zmierza.Owinął się swoim szalikiem,który do tej

pory miał w kieszeni kurtki i ruszył dalej.O mały włos nie potknął się o 

wzniesienie,którego nie dało się zobaczyć,ponieważ był przykryty grubą warstwą 

śniegu.Zmarznięty chłopak owinął się dokładniej oszroniałym szalikiem.W jego

głowie był mętlik.Nie wiedział o czym miał myśleć,co czuć.Zdawało mu się,że w 

mroku,który zapadł kilka godzin temu,zobaczył tę samą latarnie.Tę,która 

prowadziła do alei.Myślał,że już wie gdzie jest,że teraz da rade wrócić,sam 

znajdzie drogę powrotną.Odetchnął głęboko z nadzieją,że zaraz to wszystko 

się skończy.Starał się podnieść na duchu samego siebie.Z determinacją ruszył w

kierunku owej latarni.Jednak z każdym metrem zmniejszającym odległość między nim,

a nią,coś się zmieniało.Chłopak czuł,że dzieje się coś dziwnego,jednak nie 

wiedział co.Tuż przy samej latarni,wśród otaczającego go mroku i zimna,poczuł 

falę gorąca.Był zdziwiony,a nawet lekko zszokowany,tym co się właśnie stało,no

przecież w końcu znajdował się w środku zawieruchy-śniegu,zimna,wiatru,ciemności.

Dlaczego więc odczuł takie ciepło? Przez cały czas zadawał sobie to pytanie,

zatracając się w możliwych odpowiedziach.Nie zastanawiał się jednak długo,nie 

miał na to siły.Białowłosy był zmarznięty,głodny i znajdował się w nieznanym

mu miejscu.Jakby jeszcze tego było mało,żarówka lampy,przy której stał,zaczęła 

się przepalać.Załamany Mark postanowił się poddać i już więcej nie walczyć z tym

wszystkim.Wolał zamarznąć niż dalej cierpieć.Pierwszy raz tak o tym pomyślał.

Kiedyś,zrobiłby wszystko,żeby jakoś wytrwać,ale teraz tego nie chciał.Nic go do

tego nie motywowało.Nie miał do czego wracać.Powoli tracił siłę,a oczy same mu

się zamykały.Nagle ktoś złapał go za rękę.Ciepła dłoń nieznajomej osoby ożywiła

trochę chłopaka.Lecz był zbyt wyziębiony,żeby móc coś powiedzieć.W blasku 

latarni,która rzucała już teraz tylko lekką łunę światła,zobaczył postać 

dziewczyny.Zupełnie mu nieznanej osoby.Była ona ubrana w białą czapkę,która

nieskutecznie zasłaniała jej niebywałe,czarne włosy i biały żakiet z czarnymi 

rękawami.Mark od razu skojarzył ją z pingwinem.Tak ją też przypadkowo nazwał.

Dziewczyna złapała go za rękaw i mocno ciągnęła za sobą.Nic nie powiedziała,

nie wyjaśniła,tylko biegła.Zszokowany białowłosy nie miał nawet siły,by się jej

przeciwstawić.Po dłuższym czasie biegu,Mark był już całkowicie wykończony.Na

szczęście tajemnicza dziewczyna zatrzymała się.Byli teraz w ciemnej uliczce,

prawie w ogóle nie oświetlonej.Odwróciła się przodem do chłopca i znów nic nie

mówiąc,uścisnęła go z całej siły. -Kim Ty jesteś?- zapytał wymęczony Mark.Nie

dostał jednak odpowiedzi.Nie zdążył jej usłyszeć.W głuchej ciszy nocy zapadł

tylko jeden strzał.Jeden-ale trafiony,jeden-ale kończący wszystko.Białowłosy

na kolana.Na jego twarzy pojawiło się przerażenie,ale w jego oczach było widać

szczęście.Cieszył się z tego,że to już koniec,że nie musi się niczym martwić.

Zraniony prosto w serce chłopiec upadł na ziemię.Śnieżnobiałe włosy zabarwiły 

się jego własną krwią.W ostatnich chwilach swojej przytomności w jego głowie

nie było mętliku-tak jak zwykle u niego bywało.Zadał sobie tylko jedno pytanie-

Dlaczego to się stało? Zdawał sobie jednak sprawę,że potrafi na nie odpowiedzieć,

bez niczyjej pomocy.Ostatnią myślą była właśnie odpowiedź,którą poznał tylko on.

"Nie ważne czemu,nie ważne po co.Ważne,że tak musiało się stać"

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Jak się później okazało,tajemnicza dziewczyna,nazwana przez Marka "Pingwinem",miała na imię Alice i została wysłana przez Tobiego. Miała za zadanie pomóc białowłosemu,a przynajmniej postarać się uniknąć nieuniknionego.
Wcześniej wspomnianemu Junowi-szczurkowi chłopca też za dobrze się nie powodziło.Zaraz po jego zniknięciu trafił do bardzo wymagającego sportowca,który miał dziwną obsesję.Jego tendencją było meczenie zwierząt.Łatwo się więc domyślić,co się stało z biednym szczurkiem.
Tobi zniknął.Nikt go już więcej nie widział,a co najdziwniejsze,nikt nie znał chłopca o takim imieniu.Mieszkańcy pytani o historie spalonego budynku,w którym chłopcy spali,odpowiadali,że cała rodzina,zamieszkująca wcześniej to mieszkanie,zginęła w pożarze.

Część XII

  "Nie ważne czemu,nie ważne po co.Ważne,że tak musiało się stać"

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Oboje wstali wraz ze wschodem słońca.Mimo dość długiego snu,byli jeszcze 

trochę zmęczeni,więc chwilę później znów położyli się do łóżek.Marka zbudziło

pianie koguta,który widocznie także zaspał,bo było już sporo po południu.Wyspany

chłopiec przeciągnął się leniwie i spojrzał na śpiącego na materacu Tobiego.Nie

wiedzieć czemu,białowłosy poczuł,że jest mu jakoś cieplej.Zdezorientowany chłopak

nie miał pojęcia,czemu tak się stało.Schował się pod kołdrą i przykryty po sam 

nos próbował znów zasnąć.Nie udało mu się to jednak,bo po kilkunastu minutach

wstał Tobi.Mocno zaspany chłopiec popatrzył na Marka i ziewnął głośno.Chwilę 

później na jego twarzy znów pojawił się wesoły uśmiech,a oczy błyszczały.Mark

odpowiedział mu tym samym,szczęśliwym uśmiechem.Po chwili ciszy białowłosy zaczął

 -Wstałem trochę wcześniej od Ciebie,ale nie potrafiłem Cię obudzić.- powiedział

schodząc z łóżka. -Aż tak mocno spałem?- odpowiedział zdziwiony chłopiec.Wiedział 

bowiem,że od zawsze miał lekki sen. -Nie,nie o to chodzi.Nawet nie próbowałem.-

odrzekł mu na to zakłopotany białowłosy. -Oj tam,nie ważne.-powiedział wciąż

trochę zaskoczony Tobi. -Teraz już nie śpię,więc możemy iść coś zjeść-dodał 

jak zwykle wesołym głosem. -Dobra,ale tym razem to ja coś przygotuję.W końcu ma

się tą wprawę w pichceniu-powiedział dumnie Mark. -Dobrze,dobrze mamo-odpowiedział

Tobi głośno się śmiejąc. -Bądź grzeczny,bo nie będzie obiadu- przestrzegł go Mark,

który ledwo powstrzymywał się od śmiechu. -Tak mamusiu.-odrzekł mu na to 

roześmiany Tobi. -To chodź do kuchni,tylko nic nie spal.-dodał. -Jak możesz 

wątpić w moje zdolności.Ostatnio nawet udało mi się nie przypalić wody na herbatę

-odpowiedział dumny z siebie Mark.tobi zatrzymał się na chwilę i popatrzył na 

białowłosego. -To może lepiej jednak ja coś przygotuję- odparł po chwili. -Pff,

no niech Ci będzie.Ale następnym razem ja robię śniadanie i bez dyskusji.

-skończył Mark. -Jeśli będzie następny raz...to czemu nie.-odparł już mniej 

wesoły Tobi.Zaskoczony Mark nie wiedział co powiedzieć.Dopiero po chwili,gdy

zobaczył chłopca,który znów wychodził oknem powiedział do niego -Czemu miałoby

nie być następnego razu?- Nie dostał jednak odpowiedzi.Nie chciał też naciskać

na chłopca,wiedział,że jeśli by mógł mu odpowiedzieć,to by to zrobił.