Give me a choice II

~~~~~~~~~~~~~~~~

Zmęczony całym dniem Jake wrócił do domu,którym było zimne i wiecznie 

puste mieszkanie znajdujące się niedaleko studia.Był wieczór,dzień przed 

mikołajkami.Przez chwile próbował sobie przypomnieć,komu miał kupić prezent z 

tejże okazji.Lecz po kilku minutach namysłu,zrezygnował całkowicie z zakupu.

Jego rodzice,którzy od kilku miesięcy znajdowali się w Anglii (ponieważ 

wyjechali w sprawach służbowych),co jakiś czas przysyłali mu pieniądze,żeby 

niczego mu nie brakowało.I w tym przypadku tak było.Wysłali oni dodatkową kwotę

na prezent dla osoby,którą miało wylosować ich dziecko.Jednak,jako że Jake 

postanowił go nie kupować,mógł sobie zafundować jakąś dodatkową przyjemność,

ale o tym miał zamiar myśleć dopiero rano.Teraz chciał tylko rzucić się na 

łóżko i zasnąć.Tak też zrobił.Nie zdążył przekroczyć progu pokoju,kiedy już 

zasnął.W nocy zbudził go straszny koszmar.Później już nie mógł zasnąć.Kilka 

godzin leżał twarzą do sufitu,na którym wisiało zdjęcie.Zdjęcie zrobionego 

jego młodszej siostrze,która zmarła przed dwoma laty.W tamtych latach okolice 

domu rodzinnego Jake'a nie były zbyt bezpieczne.Kręciło się tam dużo ciemnych 

typów szukających zaczepki u każdego.Pewnego dnia,gdy Selvi (bo tak nazywała 

się siostra Jake'a) wracała ze szkoły,ktoś ją zaczepił.Ona nie chciała z nim 

nawet rozmawiać,ale on był nachalny i nie miał zamiaru odpuścić.W trakcie ich 

rozmowy dwoje rosłych mężczyzn zaczęło się do nich zbliżać.W pewnym momencie 

złapali Selvi.Krzyczała.Prosiła.Bezskutecznie.To był ostatni dzień,kiedy Jake 

widział ją uśmiechniętą.Tak na prawdę widział ją po raz ostatni żywą.Później 

okazało się,że ci ludzie,którzy pozbawili ją życia,nawet nie zostaną ukarani,

ponieważ nikt nie mógł udowodnić ich winy. -Powinni gnić w więzieniu.A 

najlepiej zginąć w najgorszych męczarniach,jakie można sobie wyobrazić 

-wyszeptał sam do siebie.Jego policzki zrobiły się wilgotne.Przewrócił się na 

bok i zamknął oczy.Dopiero teraz uświadomił sobie,że tak na prawdę nikogo nie 

ma-rodzice z każdym rokiem coraz dalej,a innej rodziny nie posiadał.W końcu 

wykończony zasnął.Wciąż śnił mu się ten sam sen- że jest świadkiem całego 

zdarzenia i mimo,że stoi obok,nie może nic zrobić.Patrzy się na cierpienie 

jedynej mu bliskiej osoby.
~~~~~~~~~~~~~~~~

Give me a choice I

~~~~~~~~~~~~~~

Dzień zaczął się jak każdy inny.Jake obudził się o godzinie 9 rano.Nie

przejął się zbytnio tym,że jest już dawno spóźniony do szkoły.Leniwie zszedł z

łóżka i w cale się nie spiesząc,poszedł do łazienki.Po 15 minutach wyszedł 

ubrany w swoje przetarte rurki i koszule.Ogarnął włosy,zarzucił na plecy torbę

i założył buty.Często zdarzało mu się o czymś zapominać,a to książki,a to 

kluczy.Nigdy jednak nie zapomniał o jednej rzeczy-o swojej gitarze.Nie raz 

mówił,że to nie jest tylko zwykły instrument,jak każdy inny.Mówił,że gdy na 

niej gra,czuje jakąś satysfakcje,że wyraża samego siebie-bez zbędnych słów i 

nudnych gestów.Nikomu jej nie pożyczał,ani nie dawał na niej zagrać.To był 

jego "skarb".Złapał ją więc w rękę i wyszedł z mieszkania.Zanim dotarł do 

szkoły,była już godzina 10:30.Wparował do sali w trakcie lekcji geografii.

Mająca już swoje lata nauczycielka,której Jake przeszkodził,zignorowała jego

aroganckie zachowanie i prowadziła lekcję dalej.Chłopak nawet nie pofatygował 

się do biurka nauczycielki,żeby jakoś wyjaśnić swoje spóźnienie.Parsknął tylko

parszywie śmiechem i usiadł w swojej ławce,która znajdowała się na samym końcu

sali.Rzucił plecak obok siebie,a sam położył się na ławce zasłaniając twarz

kapturem bluzy i rękami.Nie przejmując się "zabójczymi" spojrzeniami 

nauczycielki,po chwili zasnął.Obudził go dopiero dzwonek oznaczający koniec 

zajęć.Wstał leniwie,przetarł twarz,zabrał torbę z gitarą i wyszedł z sali.

W planie miał jeszcze kilka lekcji,ale stwierdził,że nie będzie się uczył tych

przedmiotów,bo w niczym mu się nie przydadzą.Wolnym krokiem wyszedł z budynku

i poszedł do swojego ulubionego miejsca-starego studia muzycznego.Nikt już z

niego nie korzystał,więc był cały zawalony gratami.Na szczęście grupa,która

jako ostatnia nagrywała tam swoją muzykę,zapomniała zabrać kilku rzeczy.

Chłopak wyjął gitarę,a torbę rzucił w kąt.Usiadł sobie wygodnie na niskim 

krzesełku,zgarnął swoją długą grzywkę za ucho i zaczął grać.Według tych,którzy

przez przypadek słyszeli jego grę,powinien on wygrywać nie jedne konkursy,a

nawet grać w zespołach.Jednak Jake nie lubił towarzystwa innych i nawet się

z tym nie krył.Zdecydowanie wolał grać sam dla siebie.Kiedy skończył 

rozgrzewanie palców,postanowił poćwiczyć grę piosenki,którą sam napisał.Był tak

pochłonięty swoim zajęciem,że nie zauważył otwartych drzwi.W ich progu stała

smukła postać kobiety,która była widocznie zainteresowana umiejętnościami

Jake'a.Gdy on ją zauważył,przerwał utwór w połowie. -Nieźle grasz.Twój tekst?-

zapytała. -Ta.-odburknął trochę zły Jake. -Jak się nazywasz?- dociekała

nieznajoma. -A co Cię to interesuje?-warknął podirytowany chłopak. -Jak?-nie

dawała za wygraną. -Jake- odpowiedział w końcu.-A Ty?-dodał po chwili. -Lucy.-

odpowiedziała z niewiarygodnym spokojem.Kilka minut później uśmiechnęła się

lekko,po czym zostawiła Jake'a samego.Nastolatek był nie mało zaskoczony

wizytą kobiety,o imieniu Lucy,w końcu była od niego o wiele starsza.
~~~~~~~~~~~~~~~~

Część XIII - Koniec

    "Nie ważne czemu,nie ważne po co.Ważne,że tak musiało się stać"

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Tobi nie czekał na Marka,tylko poszedł dalej.Białowłosemu ledwo udało 

wdrapać się po wysokiej ścianie do okna.Mimo,że był o wiele wyższy od chłopca,to 

nie miał jeszcze wprawy w takim sposobie wychodzenia.Zaraz po postawieniu 

pierwszego kroku na zewnątrz,Mark poczuł fale zimna.Była straszna wichura.Na 

dodatek duże płatki śniegu wpadały chłopcu do oczu.Przez to wszystko białowłosy 

stracił z oczu Tobiego,który jako jedyny znał tą okolicę.Zdezorientowany chłopak

wołał jego imie przez jakiś czas,jednak bez skutku.Postanowił podążyć śladami

kolegi i jakoś go odnaleźć,ponieważ dziwnie się czuł,kiedy siedział sam w pustym,

starym pokoju Tobiego.Mimo,że było dopiero koło godziny 15,to zaczęło robić się 

coraz ciemniej,a co za tym idzie,coraz zimniej.Mark ślepo szedł przed siebie.

Nie wiedział,gdzie jest,ani dokąd zmierza.Owinął się swoim szalikiem,który do tej

pory miał w kieszeni kurtki i ruszył dalej.O mały włos nie potknął się o 

wzniesienie,którego nie dało się zobaczyć,ponieważ był przykryty grubą warstwą 

śniegu.Zmarznięty chłopak owinął się dokładniej oszroniałym szalikiem.W jego

głowie był mętlik.Nie wiedział o czym miał myśleć,co czuć.Zdawało mu się,że w 

mroku,który zapadł kilka godzin temu,zobaczył tę samą latarnie.Tę,która 

prowadziła do alei.Myślał,że już wie gdzie jest,że teraz da rade wrócić,sam 

znajdzie drogę powrotną.Odetchnął głęboko z nadzieją,że zaraz to wszystko 

się skończy.Starał się podnieść na duchu samego siebie.Z determinacją ruszył w

kierunku owej latarni.Jednak z każdym metrem zmniejszającym odległość między nim,

a nią,coś się zmieniało.Chłopak czuł,że dzieje się coś dziwnego,jednak nie 

wiedział co.Tuż przy samej latarni,wśród otaczającego go mroku i zimna,poczuł 

falę gorąca.Był zdziwiony,a nawet lekko zszokowany,tym co się właśnie stało,no

przecież w końcu znajdował się w środku zawieruchy-śniegu,zimna,wiatru,ciemności.

Dlaczego więc odczuł takie ciepło? Przez cały czas zadawał sobie to pytanie,

zatracając się w możliwych odpowiedziach.Nie zastanawiał się jednak długo,nie 

miał na to siły.Białowłosy był zmarznięty,głodny i znajdował się w nieznanym

mu miejscu.Jakby jeszcze tego było mało,żarówka lampy,przy której stał,zaczęła 

się przepalać.Załamany Mark postanowił się poddać i już więcej nie walczyć z tym

wszystkim.Wolał zamarznąć niż dalej cierpieć.Pierwszy raz tak o tym pomyślał.

Kiedyś,zrobiłby wszystko,żeby jakoś wytrwać,ale teraz tego nie chciał.Nic go do

tego nie motywowało.Nie miał do czego wracać.Powoli tracił siłę,a oczy same mu

się zamykały.Nagle ktoś złapał go za rękę.Ciepła dłoń nieznajomej osoby ożywiła

trochę chłopaka.Lecz był zbyt wyziębiony,żeby móc coś powiedzieć.W blasku 

latarni,która rzucała już teraz tylko lekką łunę światła,zobaczył postać 

dziewczyny.Zupełnie mu nieznanej osoby.Była ona ubrana w białą czapkę,która

nieskutecznie zasłaniała jej niebywałe,czarne włosy i biały żakiet z czarnymi 

rękawami.Mark od razu skojarzył ją z pingwinem.Tak ją też przypadkowo nazwał.

Dziewczyna złapała go za rękaw i mocno ciągnęła za sobą.Nic nie powiedziała,

nie wyjaśniła,tylko biegła.Zszokowany białowłosy nie miał nawet siły,by się jej

przeciwstawić.Po dłuższym czasie biegu,Mark był już całkowicie wykończony.Na

szczęście tajemnicza dziewczyna zatrzymała się.Byli teraz w ciemnej uliczce,

prawie w ogóle nie oświetlonej.Odwróciła się przodem do chłopca i znów nic nie

mówiąc,uścisnęła go z całej siły. -Kim Ty jesteś?- zapytał wymęczony Mark.Nie

dostał jednak odpowiedzi.Nie zdążył jej usłyszeć.W głuchej ciszy nocy zapadł

tylko jeden strzał.Jeden-ale trafiony,jeden-ale kończący wszystko.Białowłosy

na kolana.Na jego twarzy pojawiło się przerażenie,ale w jego oczach było widać

szczęście.Cieszył się z tego,że to już koniec,że nie musi się niczym martwić.

Zraniony prosto w serce chłopiec upadł na ziemię.Śnieżnobiałe włosy zabarwiły 

się jego własną krwią.W ostatnich chwilach swojej przytomności w jego głowie

nie było mętliku-tak jak zwykle u niego bywało.Zadał sobie tylko jedno pytanie-

Dlaczego to się stało? Zdawał sobie jednak sprawę,że potrafi na nie odpowiedzieć,

bez niczyjej pomocy.Ostatnią myślą była właśnie odpowiedź,którą poznał tylko on.

"Nie ważne czemu,nie ważne po co.Ważne,że tak musiało się stać"

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Jak się później okazało,tajemnicza dziewczyna,nazwana przez Marka "Pingwinem",miała na imię Alice i została wysłana przez Tobiego. Miała za zadanie pomóc białowłosemu,a przynajmniej postarać się uniknąć nieuniknionego.
Wcześniej wspomnianemu Junowi-szczurkowi chłopca też za dobrze się nie powodziło.Zaraz po jego zniknięciu trafił do bardzo wymagającego sportowca,który miał dziwną obsesję.Jego tendencją było meczenie zwierząt.Łatwo się więc domyślić,co się stało z biednym szczurkiem.
Tobi zniknął.Nikt go już więcej nie widział,a co najdziwniejsze,nikt nie znał chłopca o takim imieniu.Mieszkańcy pytani o historie spalonego budynku,w którym chłopcy spali,odpowiadali,że cała rodzina,zamieszkująca wcześniej to mieszkanie,zginęła w pożarze.

Część XII

  "Nie ważne czemu,nie ważne po co.Ważne,że tak musiało się stać"

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Oboje wstali wraz ze wschodem słońca.Mimo dość długiego snu,byli jeszcze 

trochę zmęczeni,więc chwilę później znów położyli się do łóżek.Marka zbudziło

pianie koguta,który widocznie także zaspał,bo było już sporo po południu.Wyspany

chłopiec przeciągnął się leniwie i spojrzał na śpiącego na materacu Tobiego.Nie

wiedzieć czemu,białowłosy poczuł,że jest mu jakoś cieplej.Zdezorientowany chłopak

nie miał pojęcia,czemu tak się stało.Schował się pod kołdrą i przykryty po sam 

nos próbował znów zasnąć.Nie udało mu się to jednak,bo po kilkunastu minutach

wstał Tobi.Mocno zaspany chłopiec popatrzył na Marka i ziewnął głośno.Chwilę 

później na jego twarzy znów pojawił się wesoły uśmiech,a oczy błyszczały.Mark

odpowiedział mu tym samym,szczęśliwym uśmiechem.Po chwili ciszy białowłosy zaczął

 -Wstałem trochę wcześniej od Ciebie,ale nie potrafiłem Cię obudzić.- powiedział

schodząc z łóżka. -Aż tak mocno spałem?- odpowiedział zdziwiony chłopiec.Wiedział 

bowiem,że od zawsze miał lekki sen. -Nie,nie o to chodzi.Nawet nie próbowałem.-

odrzekł mu na to zakłopotany białowłosy. -Oj tam,nie ważne.-powiedział wciąż

trochę zaskoczony Tobi. -Teraz już nie śpię,więc możemy iść coś zjeść-dodał 

jak zwykle wesołym głosem. -Dobra,ale tym razem to ja coś przygotuję.W końcu ma

się tą wprawę w pichceniu-powiedział dumnie Mark. -Dobrze,dobrze mamo-odpowiedział

Tobi głośno się śmiejąc. -Bądź grzeczny,bo nie będzie obiadu- przestrzegł go Mark,

który ledwo powstrzymywał się od śmiechu. -Tak mamusiu.-odrzekł mu na to 

roześmiany Tobi. -To chodź do kuchni,tylko nic nie spal.-dodał. -Jak możesz 

wątpić w moje zdolności.Ostatnio nawet udało mi się nie przypalić wody na herbatę

-odpowiedział dumny z siebie Mark.tobi zatrzymał się na chwilę i popatrzył na 

białowłosego. -To może lepiej jednak ja coś przygotuję- odparł po chwili. -Pff,

no niech Ci będzie.Ale następnym razem ja robię śniadanie i bez dyskusji.

-skończył Mark. -Jeśli będzie następny raz...to czemu nie.-odparł już mniej 

wesoły Tobi.Zaskoczony Mark nie wiedział co powiedzieć.Dopiero po chwili,gdy

zobaczył chłopca,który znów wychodził oknem powiedział do niego -Czemu miałoby

nie być następnego razu?- Nie dostał jednak odpowiedzi.Nie chciał też naciskać

na chłopca,wiedział,że jeśli by mógł mu odpowiedzieć,to by to zrobił.

Część XI

  "Nie ważne czemu,nie ważne po co.Ważne,że tak musiało się stać"

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Prawie biegnący Tobi skierował się w stronę centrum.Teraz było tam 

przepięknie.Drzewa okryte białym puchem,który wciąż spadał z nieba.Domy 

również przysypane śniegiem wyglądały jak w święta,a była przecież późna jesień,

nie zima.Nagle chłopiec ustał.Mark pomyślał,że może coś się stało,albo jego 

kolega coś zobaczył,ale tak nie było.-Jesteśmy na miejscu.-Tobi odwrócił się do

białowłosego,który ujrzał wielki uśmiech na jego twarzy.Marka zamurowało.Stał jak

wryty przed aleją,którą wcześniej podziwiał,w której tylko to jedno wydarzenie

zapadło mu się w pamięć.Jego twarz zbladła.Czuł,że znów traci siłę.Od małego był

bardzo słabym dzieckiem i tak mu już zostało.Osunął się na ramię Tobiego,który w 

ostatniej chwili złapał opadającego jak kłoda chłopca.Bardzo zmartwił się stanem 

Marka,jego ciągłym osłabieniem.Na dodatek nie wiedział nawet dlaczego tak nagle 

stracił on przytomność.Położył go na swoich małych kolanach opierając jego głowę 

na swoim ramieniu.Mark powoli odzyskiwał przytomność. Tobi nie pozwolił mu jednak 

wstać,kazał leżeć i poczekać,aż nabierze więcej siły.Na twarz chłopców wciąż 

sypały się płatki śniegu,które roztapiając się otrzeźwiały Marka.Całkowicie 

przebudzony białowłosy kucnął lekko na śniegu.Zimny kawałek lodu,który Tobi 

przyłożył mu do czoła,stopił się w bardzo krótkim czasie. -Już jest dobrze,możemy 

iść dalej.-powiedział Mark. -Nie ma mowy.Wracamy.Przyjdziemy tu kiedy indziej.

-odparł Tobi. Wziął go pod rękę i zaprowadził do 'domu'.Pomógł mu wdrapać się na 

łóżko i przykrył pod sam nos.Sam natomiast położył się na swoim materacu owijając 

się kocem.Chłopcy od razu zasnęli.Zapadła wyjątkowo chłodna noc.

Część X

 "Nie ważne czemu,nie ważne po co.Ważne,że tak musiało się stać"

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Białowłosy szybko zarzucił na siebie swoją grubą,czarną bluzę i z 

uśmiechem na twarzy skierował się do drzwi. -Tędy nie przejdziesz.-poinformował 

Tobi.-Przynajmniej lepiej,żebyś nie szedł tamtędy.Wyjdziemy oknem-dodał.

Zdziwiony i zaskoczony Mark nie sprzeciwiał się,ani nie zadawał pytań.Nie chciał 

poznawać kolejnej tajemnicy,która się za tym wszystkim kryła.Tobi pomógł 

wydostać się niedoświadczonemu koledze z pomieszczenia,po czym jednym ruchem 

zrobił to samo,tylko o wiele sprawniej i szybciej. -Gotowy na zwiedzanie?-

zapytał rozpromieniony Tobi. -Prowadź.-odparł równie zadowolony białowłosy.Mark 

czuł,że Tobi staje się jego nowym kumplem,nie zapominał jednak o swoim pierwszym 

najlepszym zwierzęcym przyjacielu-Junie.Gdy pomyślał o nim,posmutniał. Tobi,który 

to zauważył,domyślił się co jest powodem jego smutku i powiedział najbardziej 

opanowanym i pewnym głosem jaki kiedykolwiek Mark mógł usłyszeć -Spokojnie,Twój 

szczurek się znajdzie,przyrzekam Ci to.- Po raz kolejny białowłosy uwierzył 

chłopcu.Sam nie wiedział czemu mu tak ufa.-No dobra,chodźmy- uśmiechnął się 

lekko i przyspieszył kroku wyprzedzając tym samym Tobiego. Ten,ciesząc się 

niezmiernie,pobiegł za kolegą przeskakując zaspy śnieżne. -To gdzie najpierw? 

-zapytał Mark. -Zobaczysz,chodź za mną. -odparł chłopiec.

Część IX

  "Nie ważne czemu,nie ważne po co.Ważne,że tak musiało się stać"

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Mijał miesiąc od wyruszenia Marka z domu,sam nawet nie wiedział,w jaki 

sposób udało mu się tyle przetrwać z dala od bliskich.Nie interesowało go jednak,

czy ktoś przejął się jego zniknięciem,czy ktoś się o niego martwi,czy go szuka-

pewnie tak było,Mark nie chciał tego wiedzieć.W głębi czuł,że staje się

bardziej dorosły,przynajmniej tak mu się wydawało.Chciał stać się bardziej

odpowiedzialny,nauczyć się radzić sobie z problemami.Wiedział,że gdyby teraz

go odnaleźli,na nic zdałby się cały ten miesiąc a razem z nim wszystkie starania

poszłyby na marne.Gdy białowłosy pogrążony był w głębokim,pięknym śnie,Tobi już

wstał.Postanowił przygotować coś do jedzenia dla swojego nowego znajomego.Cicho

podniósł się z materaca i wyszedł z pokoju pozostawiając śpiącego samemu sobie.

Chciał być przy nim gdy się obudzi,więc starał się robić wszystko bardzo szybko,

ale nie pomijając żadnego szczegółu.W czasie nieobecności chłopca,Mark wybudził

się ze snu.Szybkim ruchem zeskoczył z łóżka na szorstki,czarno-czerwony dywanik.

Przeciągnął się leniwie i podszedł do okna.Był koniec października,a na dworze

spadł już pierwszy śnieg.Zafascynowany Mark siedział przyklejony do szyby.W tym

właśnie momencie wszedł do pokoju Tobi,który na widok białowłosego nie mógł

powstrzymać się od śmiechu.Mark widząc reakcję chłopaka zrobił taką minę,że Tobi

zaczął śmiać się jeszcze głośniej.Białowłosy również wybuchnął nagłym śmiechem,

sam nie wiedział dlaczego.Teraz pomieszczenie było wypełnione radosnymi głosami

dwóch,na pozór różniących się od siebie,niczym nie związanych ze sobą chłopców.

Gdy już przestali się śmiać a wokół zapanowała dziwna cisza,Tobi powiedział

wesołym głosem -Mam dla Ciebie śniadanie i nawet nie próbuj odmawiać,bo się 

bardzo starałem,żeby je przygotować -popatrzył na białowłosego maślanymi oczami

nie przestając się uśmiechać. -No dobrze,dobrze mamo.-Odpowiedział Mark.Pierwszy

raz od bardzo dawna chłopiec czuł się dobrze w czyimś towarzystwie.Potrafił się

śmiać,cieszyć.Coraz bardziej nie chciał wracać do domu,do poprzednich nawyków,

dawnego życia.Z zamyślenia wyrwał go głos Tobiego -Może wyjdziemy na dwór? Jest

trochę zimno,ale to chyba nie szkodzi.Poza tym,ile można siedzieć w jednym 

pokoju.-chłopiec zrobił taką niewinną minę,że Mark nie mógł się oprzeć i po 

prostu zgodził się na wyjście.Nawet nie zdawał sobie sprawy z niespodzianek,

które czekały go na zewnątrz.

Część VIII

  "Nie ważne czemu,nie ważne po co.Ważne,że tak musiało się stać"

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Mark chciał wszystko wiedzieć dokładnie,żeby nic już go nie zaskakiwało.

Odwrócił się twarzą do Tobiego,starając się opanować,zapytał:

 -Tak w ogóle to gdzie My jesteśmy?- Mały chłopiec westchnął głęboko,bo wiedział,

że będzie musiał opowiadać białowłosemu wszystko od początku. 

 -Jesteśmy w moim starym domu.Większość budynku została zniszczona podczas pożaru,

ale ten pokój zachował się,pozostał w najlepszym stanie.Kiedyś był tu mój pokój,

dlatego jest tu więcej przestrzeni niż w innych pomieszczeniach.-tłumaczył 

chłopiec.Mark przysłuchiwał się wszystkiemu uważnie,nie chciał przegapić żadnego 

szczegółu.Gdy Tobi skończył swoją odpowiedź,białowłosy miał już w głowie kolejne

pytania,na które chciał uzyskać odpowiedź.

 -Kim Ty w ogóle jesteś? Gdzie Twoi rodzice? Dlaczego jesteś tu sam? Skąd ja 

się tu wziąłem? -zasypywał go pytaniami. -Ej,spokojnie.Wszystkiego dowiesz się 

później,mamy dużo czasu.Teraz odpoczywaj,bo znowu opadniesz z sił.-wytłumaczył 

Tobi.Posiedzieli chwilę w ciszy,patrząc na siebie i rozmyślając.Tobi-mimo,że

był młodszy od Marka,wydawał się bardziej dorosły,a nawet tak wyglądał.Ubrany

w starą granatową czapkę z daszkiem skierowanym w bok,luźną koszulkę prawie 

całkowicie zasłoniętą przez zielonkawą kurtkę i stare,przetarte trampki wyglądał na co 

najmniej 18 lat.Jak się później okazało,miał on zaledwie 15.Budziło to u Marka jeszcze 

większy podziw dla chłopca.-No dobra,to możesz mi chociaż powiedzieć,czemu mnie tu

przytargałeś?- niecierpliwił się białowłosy,którego ciekawość zżerała od środka.

 -Gdybyś wiedział to co ja i tyle samo co ja,nie zadawałbyś takich głupich 

pytań.-odpowiedział tajemniczo chłopiec.Mark,który czuł się coraz bardziej 

senny,westchnął głęboko,wtulił się w ciepłą kołdrę i już po chwili spał jak 

kamień.W tym czasie Tobi także postanowił odpocząć.Przyniósł sobie więc materac,

rozłożył go przy łóżku i przykrył się starym kocem.Zapadła noc. 

Część VII

  "Nie ważne czemu,nie ważne po co.Ważne,że tak musiało się stać"

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

                   -O to Ci chodziło? -zapytał chłopczyk trzymając przed sobą szarą torbę.Gdy w 

oczach Marka pojawiły się iskierki,Tobi już znał odpowiedź.Grzecznie podał 

plecak wprost do rąk jego właściciela,który czekał na to zniecierpliwiony.Mark,

gdy tylko dorwał swoją własność,chciał jak najszybciej sprawdzić zawartość.

Zwinnym ruchem rozsunął suwak.Na jego twarzy pojawiło się zdziwienie połączone 

z przerażeniem.Plecak był pusty,były w nim tylko jakieś bezużyteczne śmieci,

papierki,butelka i resztki karmy dla zwierząt.Po Junie ani śladu.Marka zatkało,

nie mógł nic powiedzieć.Stał tak przed Tobim wpatrując się w niego pytająco.Mały

chłopiec,nie wiedząc o co chodzi,przestraszył się nieco.Już chciał odejść,gdy 

nagle Mark złapał go za rękę. 

 -Co się stało z Junem? Gdzie on jest?! -jego głos wyraźnie drżał,był 

przepełniony strachem.Czuł,że znów jest mu słabo.Usiadł na łóżku i oparł się o 

zimną ścianę.Oblał go zimny pot a oddech stał się bardziej płytki. Tobi spojrzał

na Marka i przeraził się jeszcze bardziej.Szybko otworzył małe okienko i 

pobiegł po mokrą chusteczkę.Przyłożył mu ją do czoła i spokojnie czekał.Mark z 

czasem odzyskiwał siłę i świadomość.Gdy już całkiem oprzytomniał,spokojnym 

głosem powiedział do Tobiego -w tym plecaku był taki mały szczurek z białym 

futerkiem i małymi,zielonymi oczkami.Nie wiesz może co się z nim stało? Albo

przynajmniej gdzie jest? -patrzył na chłopczyka błagalnym spojrzeniem.Miał

ogromną nadzieję,że czegoś się od niego dowie.Tobi jednak zaprzeczył krótko

skinieniem głowy.Białowłosy nie zadawał żadnych pytań przez dłuższy czas.Myślał

co będzie dalej.Mały chłopiec chciał mu jakoś pomóc,ale załamał tylko ręce i

usiadł obok niego.

Część VI

  "Nieważne czemu, nieważne po co. Ważne, że tak musiało się stać"

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Obudziło ich światło wpadające do pokoju przez szklane drzwi. Ktoś 

się zbliżał. Mark przez chwilę nawet nie wiedział gdzie są i co się z nimi stało. 

Po kilku minutach dotarła do niego fala wspomnień z poprzedniego dnia. Przeraził 

się chyba jeszcze bardziej niż wcześniej. Jun wdrapał się na białą czuprynę

właściciela, z trudem ustał na tylnych łapkach i zaczął się rozglądać. Po krótkiej 

chwili jednak stracił siłę, zachwiał się i prawie spadł na podłogę. W ostatnim 

momencie złapał go Mark. Mało brakowało, a Jun zakończyłby swoją podróż w takim 

okropnym miejscu. Oboje usłyszeli tajemnicze kroki. Usiedli w kącie, zasłonili się

bluzą i wsłuchiwali się w stukot butów. Dźwięk ten stawał się coraz głośniejszy, 

ktoś zbliżał się do drzwi. Źródło światła zostało zasłonięte, znowu ogarnęła ich 

ta złowroga ciemność. Kroki ustały. Tajemnicza osoba stała tuż przy drzwiach. 

Mark był przerażony, serce waliło mu jak oszalałe. Jun schował się w plecaku. 

Widać było tylko blask jego pięknych, zielonych oczek, w których była jakby 

iskierka nadziei, że wydarzy się coś dobrego. Mark zbliżył się do plecaka, w którym

siedział szczurek. Ktoś nacisnął na klamkę. Drzwi powoli otwierały się głośno 

przy tym skrzypiąc. Musiał to być jakiś bardzo stary dom. Jakaś wysoka postać 

weszła do pomieszczenia. Zgasło światło, które wcześniej wpadało przez szybę. 

Słychać było tylko oddech tajemniczej osoby i głośne bicie serca Marka. Ze 

strachu prawie stracił przytomność, lecz ten wysoki człowiek go złapał, 

zanim on się osunął na ziemię. Marka oblał zimny pot, czuł sie coraz gorzej. Krew

wciąż płynęła mu z nieopatrzonej skroni. Ledwo ogarniał wzrokiem co się wokół 

niego dzieje. Widział tylko, jak tajemnicza osoba, która trzymała go teraz 

w objęciach sięga po plecak, w którym ukrył się Jun. Chciał jakoś zareagować, ale

nie miał wystarczająco siły, nie mógł nawet krzyczeć. Znów zemdlał. Obudził się

w zupełnie innym pomieszczeniu. Leżał teraz w wygodnym łóżku, przykryty ciepłą 

kołdrą. Znowu szumiało mu w uszach, a powieki stawały się coraz cięższe. Nie 

wiedział co się z nim dzieje. Po raz kolejny stracił przytomność, jednak gdy tym

razem się przebudził, przy łóżku siedział chłopiec. Był o wiele młodszy od Marka. 

Miał piękne włosy - blond zmieszany z brązem. Chłopczyk patrzył z zaciekawieniem

swoimi brązowymi oczami na białowłosego, pewnie nigdy wcześniej nie widział 

nikogo o takim kolorze włosów. Gdy zobaczył, że Mark się obudził, szybko powiedział 

 - Nazywam się Tobi. A Ty jak masz na imię? I dlaczego masz białe włosy? Coś Ci 

się stało? Czy może pomalowałeś je specjalnie? Jak się czujesz?

Malec zaczął zadawać setki pytań, lecz Markowi nie starczyło siły, by na wszystkie 

odpowiedzieć. Mądry Tobi na szczęście zauważył to i szybko wybiegł z pokoju. 

Białowłosy zyskał trochę czasu, by ogarnąć w myślach, co się wokół niego dzieje. 

Przypomniał sobie wszystko dopiero po chwili i podskoczył jak poparzony. Chciał

jak najszybciej odnaleźć jego plecak i Juna w nim siedzącego. Nie zdążył jednak

wyjść z łóżka, bo mały chłopiec właśnie wbiegł do pokoju. Wielkimi oczami patrzył

na poczynania Marka, który wywalał cały pokój do góry nogami. Tobi postawił kubek

z herbatą na stoliku i próbował uspokoić szalejącego chłopaka. Gdy już mu się to 

udało, usiadł spokojnie przy niskim stoliku i przysunął kubek w stronę Marka. 

Białowłosy niepewnie chwycił kubek do ręki i zaczął pić. Nawet nie zdawał sobie

sprawy z tego, jak bardzo był spragniony. Zaraz po wypiciu całej herbaty 

opanowanym głosem mówił do Tobiego 

 - Nie widziałeś może mojego plecaka? Jest mi on bardzo potrzebny, a nie pamiętam

zbyt dokładnie co się ze mną działo i gdzie byłem. 

Chłopiec zastanawiał się chwilę, bez słowa wyszedł z pokoju i już chwilę później

stał przed Markiem z plecakiem w dłoni.

Część V

  "Nieważne czemu, nieważne po co. Ważne, że tak musiało się stać"

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Chłopiec poszedł w głąb alei. Światło latarni było coraz słabsze. Po

pewnym czasie było już całkowicie ciemno. Mark nie widział nawet czubka swojego 

nosa. Poczuł lekkie drapanie po ręku. Był to Jun, który właśnie się obudził 

i próbował wspiąć na ramię swojego właściciela. W mroku można było tylko zobaczyć

błyszczące się oczka małego szczurka. W oddali białowłosy ujrzał światło. 

Postanowił pójść w jego stronę. Potykał się o małe kamienie, bo wciąż było zbyt 

ciemno aby mógł zobaczyć drogę. Ostrożnie stawiał kolejne kroki zbliżając się 

do tajemniczego źródła światła. Jun do tej pory cichutko popiskiwał, lecz w 

pewnym momencie zamilkł, jak na rozkaz. Marka przeszedł dreszcz. Zatrzymał się, 

na samym środku dróżki, pogrążony w ciemności. Po chwili spostrzegł, że owe światło, 

do którego się kierował, jest coraz bliżej niego. Z każdą chwilą ogarniał go 

większy strach. Serce zaczęło wyrywać mu się z piersi. Z każdą chwilą światło było 

coraz bliżej. Jun, który był równie przerażony, wpełzł przez mały otwór w plecaku 

zawieszonym na ramieniu chłopca. Mark obezwładniony przez strach mógł w tej 

chwili tylko wycofać się i uciec jak najdalej od tajemniczego światła. Stawiał 

dosyć małe kroki w tył, lecz natrafił na korzeń drzewa wyrastający z ziemi. Nie 

widząc nawet własnych stóp, przewrócił się i upadł uderzając głową o kamienie. 

Stracił przytomność. Chłopiec obudził się w małym pokoju z prawie przezroczystą 

szybą w drzwiach. Czuł się strasznie osłabiony,  a z rany na skroni wciąż płynęła 

mu krew. Dopiero po pewnym czasie poczuł, że z sufitu coś na niego kapie. Był to 

deszcz. Na zewnątrz była burza, grzmiało, a deszcz mocno walił w dachy domów. Wiał 

porywisty wiatr wprawiający w ruch nawet największe drzewa, które pod jego 

wpływem głośno szumiały. Zimny powiew orzeźwiającego powietrza spowodował u 

Mark'a gęsią skórkę. Gdy już oprzytomniał, przypomniał sobie o plecaku z Jun'em.

Nerwowo rozglądał się w jego poszukiwaniu. W ciemności ujrzał słomę warlającą 

się po całym pomieszczeniu. Wytężył wzrok i zobaczył swojego małego przyjaciela 

leżącego na plecaku. Nie dawał żadnych oznak życia, przez co chłopiec zaniepokoił 

się jeszcze bardziej. Zerwał się na równe nogi i mimo tępego bólu głowy 

utrudniającego każdy ruch, podbiegł do swojego szczurka. Siedział teraz obok 

niego rozważnie planując kolejne działania. W żadnym wypadku nie chciał pogorszyć

jego stanu, ale nie chciał też siedzieć bezczynnie i patrzeć jak jedyny 

przyjaciel, którego posiadał...umiera. Białe futerko Jun'a miało teraz barwę 

czereśni, był ranny. Mark zaczął się obwiniać za stan szczurka, sądził, że to przez

niego leży teraz w tym przerażającym pomieszczeniu, prawie martwy. Zły na samego 

siebie chłopiec nie myśląc już o niczym więcej, szybkim lecz delikatnym ruchem 

podniósł małego kumpla i przytulił do swojej piersi. Przykrył go skrawkiem

uchronionej przed deszczem koszuli, żeby nie zamarzł. Mimo woli, łzy same popłynęły

mu z jego błękitnych oczu. Była teraz niesamowita cisza, a przynajmniej

tak się wydawało białowłosemu. Nie zwracał już nawet uwagi na zranioną skroń, z 

której wciąż płynęła krew. Nagły i prawie niezauważalny ruch Jun'a sprawił, że na 

twarzy Mark'a pojawił się szczery uśmiech. Nie mógł usiedzieć z radości. Mały 

szczurek na widok swojego właściciela w takim stanie szczęśliwie popiskiwał. 

Jednak wciąż był ranny, a do jego małych płuc z trudem docierało powietrze. Gdy 

Mark to spostrzegł, znów ogarnął go niepokój. Pogłaskał go po jego małej główce 

i położył na kolanach. Zdjął z siebie następnie koszule i rozłożył na lodowatej 

podłodze układając coś na kształt posłania. Z największą ostrożnością przełożył 

Jun'a. Szczurek z wdzięcznością patrzył na właściciela, jakby wiedział co się tak 

na prawdę stało. Ogarnął ich całkowity mrok, zapadła noc, a oni zasnęli ze 

strachu i zmęczenia.

Część IV

  "Nieważne czemu, nieważne po co. Ważne, że tak musiało się stać"

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Mark i Jun, siedzący mu grzecznie na ramieniu, poszli teraz do małego 

parku. Usiedli na jednej z ławek i zaczęli wygrzewać się na słońcu. 

Chłopiec zdjął Juna z ramienia i posadził obok siebie. Ze swojej torby

wyciągnął butelkę wody i kanapkę, którą zabrał z domu. Odkręcił picie, a do korka

nasypał trochę karmy dla małego przyjaciela. Przez chwilę zdawało mu się, że

Jun chciałby mu z całego serca podziękować. Teraz było tylko słychać chrupanie

głodnego zwierzaka i szum liści poruszanych przez lekki wiatr. Chłopcu 

przypomniała się ta piękna aleja. Nie mógł o niej zapomnieć. Z zadumy wyrwał go

Jun, który domagał się kolejnej porcji swojego przysmaku. Białowłosy spojrzał

na pogryziony korek i westchnął cicho. Szczurek najwyraźniej zrozumiał, o co

chodzi jego właścicielowi, bo zasłonił małe zielone oczka swoimi delikatnymi

łapkami na znak przeprosin. Na twarzy Marka znów zawitał uśmiech. Nasypał trochę

jedzenia na swoją rękę i podstawił pod pyszczek Juna. Sam zaś zaczął gryźć swoją 

kanapkę. Siedzieli tak razem, jak prawdziwi przyjaciele, zadowoleni, szczęśliwi 

i najedzeni. Zostali jeszcze chwilę w tym parku, a gdy już odpoczęli, Mark posadził

Juna na jego miejscu (na ramieniu chłopca) i ruszyli dalej. Było już dość późno. 

Znów pojawił się problem noclegu. Chłopiec miał już za mało pieniędzy, 

aby po raz kolejny wynająć pokój w gospodzie. Po dłuższym namyśle zdecydował, że

tej nocy nie będzie spał, znów będzie zwiedzał. Było to możliwe, ponieważ nie 

odczuwał wtedy zmęczenia, czuł się świetnie i w pełni sił. Postanowił znów 

udać się do tego pięknego miejsca, którego obraz wciąż miał przed oczami. 

Chciał znowu ujrzeć piękno drzew, które teraz były pod osłoną nocy. Latarnie 

świeciły słabym światłem, nie oślepiały swoim blaskiem. Wiatr nie ustawał, 

zbierało się na burzę. Mark jednak był zbyt zafascynowany krajobrazem by 

to zauważyć. Położył Juna na ławce obok siebie i przykrył swoją bluzą. Szczurek 

spojrzał na niego z podziękowaniem. Oparł małą główkę o kaptur od jego nowego 

okrycia i po chwili już spał. Teraz chłopiec mógł w pełni cieszyć się widokiem. 

Liście robiły piruety jak w szaleńczym tańcu. Wirowały następnie unosiły się, 

by znów upaść. Mark porównał te liście do ludzi - zrywają się z drzewa, by 

rozpocząć swój taniec, którym jest życie. Przeżywają je na różne sposoby, różne 

tańce. Wszystko po to, by w końcu upaść i nie móc już więcej tańczyć, czyli umrzeć.

Chłopiec przyglądał się uważnie każdemu listkowi. Z zamyślenia wyrwał go wiatr, 

który teraz wiał z większą siłą. Białe kosmyki włosów Marka unosiły się 

zasłaniając jego błękitne oczy. Nadszedł czas na dalszą drogę.

Część III

    "Nieważne czemu, nieważne po co. Ważne, że tak musiało się stać"

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Białowłosy postanowił kupić jakąś pamiątkę z tego urodziwego miejsca, aby

nigdy o nim nie zapomnieć. Skierował się na mały, kolorowy targ. Z wielkimi 

oczami przechodził obok wspaniałych pamiątek. Niestety były one zbyt drogie, nie 

mógł sobie na nie pozwolić. Na samym końcu targowiska zobaczył starego sprzedawcę 

zwierzątek. Zainteresowany Mark podszedł bliżej. Na widok malutkich zwierzątek 

uśmiechnął się lekko. Z zadumy wyrwał go głos sprzedawcy "Jestem Edd, jakiś 

mój zwierzak wpadł Ci w oko? Czy może w czymś Ci pomóc?" Białowłosy zauważył 

szczery uśmiech na twarzy Edda, więc odwzajemnił go. Chłopak zastanowił się chwilę, 

przyjrzał dokładnie wszystkim zwierzętom i wskazał na małego, białego szczurka. "Tego poproszę" 

Odpowiedział z szerokim uśmiechem. Zapłacił za zwierzaka i zabrał go ze sobą. 

Wraz ze swoim nowym przyjacielem, którego nazwał 'Jun', ruszyli w dalszą drogę.

Markowi od razu poprawił się humor. Cały czas czuł obecność nowego 

przyjaciela, który siedział sobie wygodnie na jego ramieniu. Za każdym razem, 

gdy spojrzał na Juna, nie mógł powstrzymać się od szczerego uśmiechu. Widział małe, 

zielone ślepka wpatrujące się w niego z wielkim zainteresowaniem. Co jakiś czas 

czuł zimny nosek zwierzaka na swoim policzku. Sprawiało to, że białowłosy 

cieszył się jeszcze bardziej. Nie przeszkadzały mu małe pazurki wbijające się

w jego rękę, prawie ich nie czuł. Chciał się cieszyć z obecności Juna i niczym

już się nie przejmować. 

Wraz ze swym nowym kompanem szli w stronę sklepu zoologicznego. 

Przecież Jun też musi coś jeść. Już w samym progu zostali przywitani przez młodą 

kobietę. Przez chwilę Mark myślał, że zobaczył anioła, lecz opamiętał się. 

Grzecznie przywitał sprzedawczynię i z uśmiechem podszedł do lady. Nie zdążył

nawet powiedzieć, czego potrzebuje, "Anioł" już wiedział. Młoda kobieta zapewne 

domyśliła się, gdy zobaczyła Juna wędrującego po Jego koszuli, ale chłopak i tak 

był pod wielkim wrażeniem. Miła sprzedawczyni - Enni - podała Markowi średniej 

wielkości opakowanie z karmą dla Juna. Chłopiec zmartwił się jednak, gdy zobaczył 

cenę. Wiedział, że jeśli teraz za to zapłaci, to już nie będzie miał żadnych

oszczędności. Powiedział to Enni, a Ona na chwilę zamilkła po czym znów 

uśmiechnęła się przyjaźnie. Chłopiec nie wiedział na początku czemu na twarzy

kobiety maluje się taki uśmiech. Enni uspokoiła zmartwionego chłopca. Powiedziała

mu, że obniży cenę karmy o połowę, bo przecież Mark jest dwa razy młodszy od 

innych klientów. Mówiąc to uśmiech nie opuszczał jej twarzy. Teraz wyglądała 

jak prawdziwy Anioł, któremu kiedyś odebrano skrzydła. Białowłosy 

rozpromienił się, zapłacił połowę ceny i wyszedł ze sklepu nie przestając 

dziękować za dobroć nieznanej osoby.

Część II

    "Nieważne czemu, nieważne po co. Ważne, że tak musiało się stać"

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Mijał stare budynki, lasy, pola, sklepy. Grzecznie witał spotykanych

mieszkańców. Z zaciekawieniem spoglądał na małe dzieci bawiące się w berka. 

On sam nie pamiętał, kiedy ostatnio bawił się z kimś. Dochodziło już południe, a

chłopiec wciąż chodził bez celu. Został zaproszony na obiad przez miłą Panią, lecz

odmówił. Mark chciał jeszcze pozwiedzać i zachwycać się pięknem tego tętniącego 

życiem, małego miasteczka. Na chwilę zatrzymał się. Zauważył bowiem aleję drzew.

Była jesień, więc aleja ta zyskała jeszcze większy urok nie pozwalając na 

obojętne minięcie. Pożółkłe liście spadały bezwiednie na dróżkę tworząc krajobraz

podobny do tych z pocztówek czy filmów. Widok był tak piękny, że Mark nawet nie 

zauważył, że na rogu ulicy stoi jego kolega z klasy - Tom. Skąd on tu się wziął? Na szczęście on także

go nie spostrzegł, bo gdyby tak się stało, podróż Marka zakończyłaby się równie

szybko, co się zaczęła. Zafascynowany olśniewającym widokiem bez namysłu skierował się

w stronę owej alei. Szedł tak zatracając się w pięknym obrazie, który właśnie 

ujrzał. Nawet nie zauważył, że zaczyna się ściemniać. Gdy to spostrzegł, było już

bardzo późno, a w mroku lśniły tylko wysokie latarnie. Mark przyspieszył kroku. 

Dopiero teraz zaczął się zastanawiać, gdzie spędzi tę noc. Nic nie przychodziło 

mu do głowy przez dłuższy czas. Coraz bardziej denerwował się. Na szczęście 

w oddali ujrzał małą gospodę. Zajrzał do sakiewki, przeliczył swój dobytek...i odetchnął.  Szybko wynajął pokój, wziął prysznic i rzucił się

na chłodną, wygodną kołdrę. Wtulił głowę w mięciutką poduszkę i rozmyślał. Po 

chwili już spał jak kamień. 

Nadszedł kolejny dzień. Mark - wyspany, ubrany i wesoły - wyszedł z gospody. 

Wszystko wydawało mu się takie piękne. Słońce świeciło, było ciepło, ptaki 

śpiewały, wesołe dzieci bawiły się na podwórkach. Uśmiech z czasem jednak zaczynał 

opuszczać twarz Marka. Jego fundusze i tak nie były na początku podróży zbyt 

duże, a teraz zostało mu już na prawdę mało pieniędzy. Zdawał sobie sprawę 

z tego, że będzie musiał wrócić do domu. Nie chciał tego, ale nie miał wyjścia.

Musiał coś wymyślić.

Część I

     "Nieważne czemu, nieważne po co. Ważne, że tak musiało się stać"

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Był sobie raz chłopiec. Z pozoru normalny nastolatek. Lubił piłkę

nożną i wiele innych sportów. Nie wyglądał On jednak jak jego rówieśnicy - miał

białe włosy, które w połączeniu z Jego błękitnymi oczami wyglądały dość

osobliwie. Posiadał je od urodzenia, takiego koloru po prostu były. Wiele razy stawał się

obiektem drwin ze strony innych z tego właśnie powodu, lecz nie przejmował

się nimi zbytnio, żył własnym życiem. Wierzył, że jest wyjątkowy dzięki swojemu

wyglądowi i osobowości, nie chciał się zmieniać tylko dlatego, że komuś innemu

się to nie podoba. Chodził na zajęcia dodatkowe, uczył się też w miarę dobrze.

Mało rozmawiał z innymi uczniami, wolał się z nimi nie zadawać. Miał kilku kolegów

i koleżanek, owszem, ale nic poza tym. Nie zależało mu na bliższych znajomościach - bo po

co, niedługo i tak miał pójść do innej szkoły z racji swojej przeprowadzki

planowanej już od dłuższego czasu przez jego rodziców. Nie miał rodzeństwa, był

jedynakiem. Pewnie to właśnie dzięki temu nauczył się żyć w samotności, bez

rozmowy, czy wyjazdów ze znajomymi.

Pewnego dnia postanowił wyruszyć w podróż. Już od dawna to planował, marzył. Sam dokładnie nie wiedział

co jest Jego celem, po prostu chciał odciąć się od tych wszystkich ludzi, od ich

nienawiści, drwin i nietolerancji. Mark (bo właśnie tak nazywał się chłopiec)

zabrał więc wszystkie swoje oszczędności, spakował trochę jedzenia na drogę i

wyruszył w nieznane. Wymknął się niezauważalnie z domu późną porą,  pozostawiając jedynie

małą kartkę na stole w kuchni. Była na niej wiadomość dla jego rodziców

"Możecie być spokojni, kiedyś wrócę dumny z siebie i tego, czego dokonam".

Kochał i szanował swoich rodziców, to nie z ich powodu postanowił wyruszyć. Krótko

pożegnał się ze swoim wiernym psiskiem - Bernim i popędził do wyjścia.Cicho

zamknął za sobą drzwi i głęboko odetchnął. Wiedział, że to początek wspaniałej

przygody i niespodzianek, które go czekały. Teraz był tylko On, jego plecak i setki

planów na przyszłość. Wsiadł do pierwszego lepszego pociągu. Usiadł w prawie

pustym przedziale. Nie chciał, żeby dziesiątki oczu patrzyły się na niego i

obserwowały każdy jego ruch. Na chwilę udało mu się zasnąć. Obudził go nagły

 wstrząs wywołany zatrzymaniem pociągu na stacji. Mark wyszedł spokojnie i

przystał na chwilę. Od razu pomyślał sobie "Nadszedł już czas Mark, od teraz

tworzysz nową historię swojego życia". Westchnął cicho, poprawił torbę i ruszył

przed siebie.