Część II

    "Nieważne czemu, nieważne po co. Ważne, że tak musiało się stać"

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Mijał stare budynki, lasy, pola, sklepy. Grzecznie witał spotykanych

mieszkańców. Z zaciekawieniem spoglądał na małe dzieci bawiące się w berka. 

On sam nie pamiętał, kiedy ostatnio bawił się z kimś. Dochodziło już południe, a

chłopiec wciąż chodził bez celu. Został zaproszony na obiad przez miłą Panią, lecz

odmówił. Mark chciał jeszcze pozwiedzać i zachwycać się pięknem tego tętniącego 

życiem, małego miasteczka. Na chwilę zatrzymał się. Zauważył bowiem aleję drzew.

Była jesień, więc aleja ta zyskała jeszcze większy urok nie pozwalając na 

obojętne minięcie. Pożółkłe liście spadały bezwiednie na dróżkę tworząc krajobraz

podobny do tych z pocztówek czy filmów. Widok był tak piękny, że Mark nawet nie 

zauważył, że na rogu ulicy stoi jego kolega z klasy - Tom. Skąd on tu się wziął? Na szczęście on także

go nie spostrzegł, bo gdyby tak się stało, podróż Marka zakończyłaby się równie

szybko, co się zaczęła. Zafascynowany olśniewającym widokiem bez namysłu skierował się

w stronę owej alei. Szedł tak zatracając się w pięknym obrazie, który właśnie 

ujrzał. Nawet nie zauważył, że zaczyna się ściemniać. Gdy to spostrzegł, było już

bardzo późno, a w mroku lśniły tylko wysokie latarnie. Mark przyspieszył kroku. 

Dopiero teraz zaczął się zastanawiać, gdzie spędzi tę noc. Nic nie przychodziło 

mu do głowy przez dłuższy czas. Coraz bardziej denerwował się. Na szczęście 

w oddali ujrzał małą gospodę. Zajrzał do sakiewki, przeliczył swój dobytek...i odetchnął.  Szybko wynajął pokój, wziął prysznic i rzucił się

na chłodną, wygodną kołdrę. Wtulił głowę w mięciutką poduszkę i rozmyślał. Po 

chwili już spał jak kamień. 

Nadszedł kolejny dzień. Mark - wyspany, ubrany i wesoły - wyszedł z gospody. 

Wszystko wydawało mu się takie piękne. Słońce świeciło, było ciepło, ptaki 

śpiewały, wesołe dzieci bawiły się na podwórkach. Uśmiech z czasem jednak zaczynał 

opuszczać twarz Marka. Jego fundusze i tak nie były na początku podróży zbyt 

duże, a teraz zostało mu już na prawdę mało pieniędzy. Zdawał sobie sprawę 

z tego, że będzie musiał wrócić do domu. Nie chciał tego, ale nie miał wyjścia.

Musiał coś wymyślić.